سالی که نکوست از بهارش پیداست!

امروز در بخش گفتگوی خودمونی رادیو زمانه لیدا حسینی نژاد و مریم اقدمی  گفتگویی با جهانبخش ولیان پور( یکی از سه عضو ایرانی اعضای پنج نفره ی هیئت مدیره رادیو زمانه) داشته اند که طی آن ولیان پور عمده دلایل بحران اخیر این رسانه را در رابطه با برکناری مهدی جامی و  گزینش مدیر موقت رادیو زمانه، تفکیک دو پست سازمانی در ساختار این رسانه (شامل مدیریت و سردبیری) بعلت مشکلات مالی و عدم توفیق جامی در سمت مدیریت اعلام کرد.

گزارش  این گونه آغاز می شود:

هیأت مدیره‌ رادیو زمانه از تاریخ ۲۹ اکتبر ۲۰۰۸ سمت مدیریتی مدیر این رادیو را به حالت تعلیق درآورد. هیأت مدیره‌ این پروژه‌ رادیویی، به مدیر قبلی زمانه پیشنهاد ادامه‌ کار در سمت سردبیری را داده‌ بود؛ ولی او این پیشنهاد را رد کرد. بر اساس بیانیه‌ی هیأت ‌مدیره، به منظور حل مشکلات مدیریتی و تداوم کار پروژه، هیأت مدیره تصمیم گرفت تا زوران‌ جوکانویچ از سازمان پرس ناو را به عنوان مدیر موقت رادیو منصوب کند. بعد از این تغییرات در ساختار مدیریتی زمانه، هیأت مدیره، بیانیه‌ای صادر کرد که روی سایت قرار گرفت. این بیانه با حدود ۸۵ کامنت با واکنش زیاد خوانندگان زمانه روبه‌رو شد... (برای خواندن ادامه گزارش کلیک کنید.)...

در این فرصت،  قصد دارم با طرح توضیحات و پرسش های ذیل در این پست، به سری نوشته  های از این دست در این دفتر خاتمه دهم:

      ظاهرا تمام فعالیتهای رادیو زمانه برای ارائه سرویس و خدمات رسانه ای به مخاطبین آن است. وقتی حضور مدیریت موفقی مثل آقای جامی در کنار حمایت مالی دولت هلند باعث ایجاد و رشد چنین اعتباری برای یک رسانه می شود چرا نباید دلایل مخالفت ایشان( گیریم غیر منطقی) مد نظر قرار گیرد؟ از دیدگاه مالی و حقوقی، تولید و خلق و ایجاد چنین اعتباری، حقوقی را بوجود می آورد که نمیتوان به راحتی از کنار آن گذشت. حتی از دید اقتصادی لااقل با این اعتبار باید به عنوان یک دارایی نامشهود و یا یک سرقفلی برخورد شود نه یک غنیمت جنگی در یک شبیه خون یک شبه در جابه جایی سیاسی- نظامی! حتی این رسانه نمیتواند صرفا به عنوان یک بنگاه اقتصادی خصوصی قلمداد شود. با توجه به این مقدمات پس از بیانه مبهم هیئت مدیره رادیو زمانه مبنی بر تغییر ساختار و معلق نمودن مهدی جامی،  اعلامیه مدیر موقت منصوب شده ( شبیه اعلامیه های حکومت نظامی پس از کودتا) کاملا توهین آمیز، خشن و غیر حرفه ای بوده است و هیئت مدیره نسبت به آن هیچگونه واکنش شایسته ای نداشته است. هیئت مدیره و برد رادیو زمانه بدون اعتنا به ادعا و دلایل و نقطه نظرات و خواست آقای جامی بعنوان یکی از مؤثرترین عوامل ایجاد چنین اعتباری و نیز بدون اعتنا به نظرات مخاطبین با شیوه ای ناشیانه و دگم و با شتابی نامعقول( و غیرموجه در انظار مخاطبین)  به عملی غیر حرفه ای و ناپخته و زیان بار- بدون تدارک تمهیداتی موجه- به چنین تغییر و تحول غیر منتظره ای دست زده است؟ و چرا بیانه ی مدیر موقت جدید را که در مواجهه با نویسندگان و همکاران رادیو زمانه با لحن تهدید و قاطعیتی نظامی بیان شده نادیده گرفته و تاکنون هیچ واکنش مناسبی را در مواجهه با اذهان عمومی نداشته است؟ آیا نگاه اقتصادی صرف برد زمانه به یک رسانه ی فرهنگی که هویت و ماهیت و اعتبار خود را به دلیل حضور مخاطبین و همکاران فرهنگی آن به دست آورده است به نوعی توهینی علنی به ولی نعمتان اصلی رادیو که همانا مخاطبین ایرانی آنند محسوب نمیشود؟ آیا سکوت و عدم واکنش مناسب و برخورد خشک هیئت مدیره با این مقوله ی فرهنگی که با روح و اندیشه و عواطف مصرف کنندگان این رسانه ی فرهنگی سروکار دارد و تمام اعتبار حضور خود را مدیون ارتباط تنگاتنگ و صمیمانه ی مدیر و تولیدکنندگان آثار و مخاطبین آن است به نوعی بیانگر ضعف مدیریتی و یا ناگزیری از اجرای سیاستی استعماگرایانه نیست؟ چرا یک هیئت مدیره که ادعای رفتاری حرفه ای در مقوله رسانه را دارد(!) باید مثل سیاستمداران دگم و تمامیتخواه برخورد کند؟ چگونه میتوان قول آقای ولیان پور را در باره ی  انتخاب دموکراتیک سرپرست شورای دبیران باور کرد در حال که این قلع و قمع یکجانبه و تهدیدات مستند مدیر موقت فعلی سلطه جویانه و غیر دموکراتیک بوده است؟! آیا این نقض غرضی آشکار نیست؟ چگونه می توان به کلی گویی و ادعای مبهم آقای ولیان پور مبنی بر رفتار غیر اقتصادی جامی در رادیو زمانه اعتماد کرد بدون آنکه  هیچ اشاره و پاسخ موجهی برای رد گزارش اردیبهشت۸۶ جامی نداشت؟!! به نظر من این توجیهات ناشیانه و فرافکنی ها و رفتارهای غیراصولی حتی از تبار یک رفتار حرفه ای اقتصادی هم نیست چه برسد به یک رفتار حرفه ای فرهنگی آن هم از نوع دموکراتیک!

آقای ولیان پور و اعضای محترم ایرانی خدمتکار دولت هلند! 

باید گفت سالی که نکوست از بهارش پیداست! هیئت مدیره چه پاسخی برای زدودن این ابهامات و پرسشها دارد؟ و چه واکنشی باید داشته باشد و چگونه میخواهد در آینده آنرا جبران کند؟ گام بعدی هیئت مدیره و برد زمانه برای زدودن آثار این رفتار غیردموکراتیک و غیر فرهنگی و سایر ابهاماتی که منجر  به یغما رفتن اعتبار و سرقفلی معنوی زمانه ی ایرانی به دست دم مسیحایی سه عضو خوش خدمت ایرانی برای زنده کردن استعمار هلندی از دل تاریخ شده است چیست؟ در این سناریوی به ظاهر مستقل فرهنگی، اگر شما به فکر استقلال رای هموطنان خود نیستید لااقل به فکر آبروی دولت هلند باشید!

 آيا شما مي پذيريد نردبان قدرت‌طلبان و تماميت‌خواهان باشيد؟ اگر اين رابطه دوسويه باشد چه؟ اگر ناخودآگاه مورد سوء‌استفاده قرار گيريد چه خواهيد كرد؟ اگر قدرت چانه‌زني و توافق داشته باشيد به چه قيمتي معامله خواهيد كرد؟     

براستی  اگر شما جای مهدی جامی بودید چه می کردید؟ 

       این  روزها که بازار کسب درآمد ایرانی ها ( از حسین درخشان بگیر تا گلشیفته و مهدی جامی و نبوی و دانشمندان و دگر اندیشان غیر دولتی کوچه و بازار) از جیب خارجی ها(می توانی بخوانی اجنبی ها) داغ است، نیما دارابی که برای یک طرح تحقیقاتی علمی در بن بست پيشرفت در ميهن خودش ايران، از دولت  نروژ بورس گرفته است در وبلاگ خود پرسش جالبي را طرح کرده و خود نيز پاسخي بدان داده است: آیا پول خارجی کثیف است؟ 

و من می پرسم آیا پول ما برای ملت فلسطین بعنوان پول خارجی کثیف است؟

در واقع به زعم من او میخواهد بداند: در بن بستی که، قدرت ملی( به قول او پول نفت) توسط عده ای از ماه بهتران به نفع غرائض و سلایق شخصی از مردم مصادره شده است، و ایرانی ها را برای هر نوع فعالیت مستقل از ایدئولوژی در حوزه  های علمی، ادبی، هنری، سیاسی، اجتماعی و اقتصادی و حتی ایدئولوژیک به بن بست کشانده و در بدر کرده است، آیا باید هر نوع مزدبگیری از خارجی ها خیانتی کثیف قلمداد شود؟ به زعم من فحوی و دغدغه ی اصلی  نوشته ی او استعمار است، از دید او مزدی که در قالب قراردادی استعمارگرایانه نباشد محترم است. با این مقدمه، به شوخی یا جدی او تغییر مدیریت در رادیو زمانه را استعماری جدید مینامد و جایگزینی  مدیری صربی را در رادیو زمانه ی هلندی،  به جای مهدی جامی ایرانی! مورد توجه قرار میدهد، و این پرسش را در ذهن متبادر می کند که آیا نقش مهدی جامی با تمام هوش و فراست و علم و خیر خواهی و لطافت روحش برای خلق یک آرش تیرانداز و یا  رستم دستان از نوزاد زمانه، نقش یک استعمارگر بوده است؟! کسی که  در بستر یک نیاز سرکوفته ی ملی، از سلولهای انسانی هموطنانش  نه برای ولی نعمتی مثل هلندیهای استعمارگر بلکه برای رستم دستان خیال خویش بهره میبرد آیا یک استعمار گر خودی است؟! و اگر چنین باشد آن گاه او، هم به ولی نعمت هلندی خیانت کرده است و هم به ولی نعمت خودی؟! او همچنان این پرسش را به ذهن متبادر می سازد که آیا مدیر صرب مسلمان کش می تواند خون فرزند جامی را در شیشه کند و به صاحبان اصلی زمانه و سربازان ایرانی اش تقدیم کند؟

فرزند استعمار، حرامزاده ای است که با دروغی بنام در باغ سبز از نطفه ی یک پیمان سفسطه آمیز فیمابین دو شخص حقیقی و یا حقوقی ( که یکی مالک است و دیگری شریک) تحت قرارداد مشارکتی مدنی متولد می شود تا بواسطه ی  آن فرزند حرامزاده، از مسیر نقشه ای خیالی به قاف بهشت برسند، غافل از اینکه سرمنزل مقصود به جای قله ی قاف، از چاه ویل سر در میآورد.

آیا مطرودان دگر اندیش هموطن، سربازان مام خویشند یا دولتهای غریبه؟ و نقش دولت ایران در این میانه چیست؟ بازگرداندن حق آب و گل مصادره شده به مالکان از خانه رانده شده و یا اعطای  حقوق آوارگان میهن، به ملت های مظلوم فلسطین و لبنان و سوریه و عراق و افغانستان و سودان و بنین و بورکینا فاسو و هر آنکس که علی رغم تضاد ایدئولوژیکش با دولتیان باید جذب مخالفان حکام ایرانی نگردد...؟ بر اساس همین منطق آیا ملتهای مظلوم جهان سوم مزدوران استعمار شرقی همچون دولت ایرانند؟ و یا تنها مردم دربدر ایران مزدور دولتهای هلند و نروژ و امریکا و کانادا و استعمارغربند؟ در این بلبشو تحت لوای شعار ایران برای ایرانیان، آیا هموطنان ما هم به تاسی از دولتهای استعمارگر به استعمار خودی مشغولند؟

اگر شما در رادیو زمانه بودید ولی نعمتتان که بود؟ هلندیها و یا ایرانی ها؟ و یا هر دو؟ و یا الزاما هیچکدام؟ در چنین وضعیتی آیا می توانستید با هر دو بی پرده  و صادق باشید؟ و اگر منافع مشترکی میان نبود کدامیک را قربانی دیگری می کردید؟ آیا حاضر بودید وارد قواعد بازی این قربانگاه نشوید و خود را حذف کنید؟ و بالاخره  آیا فکر می کنید یک منافع مشترک حداقلی میتوانید کشف کنید که نه سیخ بسوزد نه کباب؟

براستی  اگر شما جای مهدی جامی بودید چه می کردید؟ 

شاید هم، سناریوی پروژه ی رادیو زمانه ، طبق قانون تجارت، یک قرارداد مشارکت مدنی بوده برای کاشتن نطفه ی غریبه در رحم یار به دست دوست با پول غریبه!.........؟!  اما، از آنجاییکه نه دوست بی غیرت بوده و نه غریبه احمق، ظاهرا هر دو نفر هوشمندانه به هم خیانت کرده اند(یکی در خفا و دیگری علنی) اما اکنون زور غریبه بر دوست چربیده است؛
دوستی که با پول غریبه با یار ازدواج میکند، اما نه از نطفه ی غریبه بهره میگیرد نه از نطفه ی یار؛ و سرانجامش میشود از اینجا مانده و از آنجا رانده.

حالا در این برزخ، فرصت شنای یار مغبون فرا رسیده است، در دریایی که رنگ خیانت دارد و بوی جرزنی می دهد؛ برای رسیدن به جزیره ی خوشبختی باید از دریا گذشت و با غریبه هم پیمان شد، و  جنازه ی دوست را به باد سپرد...

دور باطلی است! می دانم!                                                                                                   اما در بازی شطرنج، از حرکت گریزی نیست!