برای چی این وبلاگو راه انداحتم؟
چون خیال می کنم:
A little knowledge is a dangerous thing
و من نمی‌دونم چگونه باید وقتی حرکت می‌کنم خطرناک نباشم!
شاید اینجا یه آینه شد برای یادآوری و دیدن...
جایی برای تمرکز و یادآوری، برای فهم این که چطوری باید با دانش ناقص و بدون یقین راه رفت‏‏‏، آسيب نديد و نرسوند، و سقوط نکرد...
آیا چنین چیزی ممکنه؟
چطور میشه با تکیه بر عدم قطعیت حرکت کرد و منحرف نشد، و به يه زندگي مسالمت‌آميز دست يافت؟
نکنه انحراف هم جزیی از راه باشه -برای فهم درست؛ برای بلوغ- ؟!