| تبليغات | X |
 |
 |
|
| دیدگاه مهیار نیلگون از "همزیستی مسالت آمیز" |
|
When I was just a little girl «هرچه بخواهد بشود، می شود» *** وقتی دخترک خردی بودم از مادرم پرسیدم: می چه خواهم شد؟ آیا مقبول میشوم؟ آیا پولدار میشوم؟ مادرم به من می گفت: * هرچه بخواهد بشود، می شود هرچه بخواهد بشود، می شود آینده دست ما نیست که دیده بتوانیم هرچه بخواهد بشود، می شود هرچه بخواهد بشود، می شود * وقتی که دختر مکتبی بودم از معلمم پرسیدم: چه کار باید بکنم آیا باید نقاشی کنم؟ آیا باید آوازخوانی کنم؟ او فقط این جواب زیبا را داد: * هرچه بخواهد بشود، می شود هرچه بخواهد بشود، می شود آینده دست ما نیست که دیده بتوانیم هرچه بخواهد بشود، می شود هرچه بخواهد بشود، می شود * زمانیکه کلان شدم، عاشق کسی شدم از محبوبم پرسیدم: آینده ی ما چه خواهد شد؟ آیا کمان رستم خواهیم داشت، همواره در آسمان مان؟ و این پاسخی بود که محبوبم به من داد: * هرچه بخواهد بشود، می شود هرچه بخواهد بشود، می شود آینده دست ما نیست که دیده بتوانیم هرچه بخواهد بشود، می شود هرچه بخواهد بشود، می شود * حالا من خود صاحب اولاد هستم آنها از مادرشان میپرسند: من چه خواهم شد؟ من خوش قواره می شوم؟ من دنیادار خواهم شد؟ من با مهربانی فقط میگویم: * هرچه بخواهد بشود، می شود هرچه بخواهد بشود، می شود آینده دست ما نیست که دیده بتوانیم هرچه بخواهد بشود، می شود هرچه بخواهد بشود، می شود * |
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
برای چی این وبلاگو راه انداحتم؟
چون خیال می کنم: A little knowledge is a dangerous thing و من نمیدونم چگونه باید وقتی حرکت میکنم خطرناک نباشم! شاید اینجا یه آینه شد برای یادآوری و دیدن... جایی برای تمرکز و یادآوری، برای فهم این که چطوری باید با دانش ناقص و بدون یقین راه رفت، آسيب نديد و نرسوند، و سقوط نکرد... آیا چنین چیزی ممکنه؟ چطور میشه با تکیه بر عدم قطعیت حرکت کرد و منحرف نشد، و به يه زندگي مسالمتآميز دست يافت؟ نکنه انحراف هم جزیی از راه باشه -برای فهم درست؛ برای بلوغ- ؟! |
| آرشیو موضوعی |
|
خود شناسی جامعه شناسی طبیعت خاطره شعر داستان |
|
RSS
|
