دوستت دارم؛ عاشقتم؛ به یادتم؛ قدرتو میدونم؛ تو باغبان زمانه ی مایی؛ بی تو هرگز!... من آدم خوبی ام، تو آدم بدی هستی!!... براستی،کدومشون دروغن؟ کدومشون راستن؟ وقتی ما قدرشناس دوستیها نیستیم و تنها به یک توهم یا خطا تمامی عشق را میفروشیم و فراموش میکنیم و میرویم دنبال بقیه ی کاسبی خودمان، چگونه می توانیم ادعای صدق کنیم؟ تنها شاید حرکت بی ادعا و بی توقع برای قدرشناسی از عشق و دوستی باشد که بتواند حسن نیت ما را به عشق اثبات کند.

 

 

این دفعه ی سومه که میام اين پست رو باز میکنم.
چشم این مهمون وسطیه بدجوری منو گرفته. یه جورایی هم آشناست هم اونقدر غمگین زل زده که انگار هیچ راه نجاتی نداره.
هر چی فکر کردم نفهمیدم کجا دیدمش.
اما نیم ساعت پیش فهمیدم. حالا اومدم ببینم درست فهمیدم یا نه! میبینم آره...نیم ساعت پیش و قتی به یکی از دوستای قدیمی که بهم زنگ زده بود برای صدمین بار گفتم میام بهت سر میزنم و گوشی رو قطع کردم...بعدش وقتی توی آینه نگاه کردم فهمیدم من این گوزن میخکوب شده روی دیوارو هر روز دارم توی آینه میبینم.
کسیکه مثل همون زندانی روی دیوار حرکت نمیتونه بکنه و از این بابت غمگینه...و احوالپرسی و دید و بازدید اینقدر براش سهمگینه که هی به تعویق میندازه...
اونوقت یاد تو افتادم ویولت عزیز.
که چقدر شور و حال و عزم و اراده‌ت باید قوی باشه که با وجود سختی حرکت، به این راحتی تصمیم میگیری و هفته ای دو سه بار میری اینور و اونور.
آفرین به تو و این شور و حالت.
تو چیزیو داری که خیلیا ندارن و حسرتشو میخورن.
من به این روحیه و  حالت غبطه میخورم و آروز میکنم همیشه شاد و خوش و با امید باشی.