 |
 |
|
| دیدگاه مهیار نیلگون از "همزیستی مسالت آمیز" |
|
يك عــــــــمر، دويـــــــديم به دو پا، از پيِ صنّار
تا قـــــــــطع كنيم، پــــاي ديابت زدهي خـويش |
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
برای چی این وبلاگو راه انداحتم؟
چون خیال می کنم: A little knowledge is a dangerous thing و من نمیدونم چگونه باید وقتی حرکت میکنم خطرناک نباشم! شاید اینجا یه آینه شد برای یادآوری و دیدن... جایی برای تمرکز و یادآوری، برای فهم این که چطوری باید با دانش ناقص و بدون یقین راه رفت، آسيب نديد و نرسوند، و سقوط نکرد... آیا چنین چیزی ممکنه؟ چطور میشه با تکیه بر عدم قطعیت حرکت کرد و منحرف نشد، و به يه زندگي مسالمتآميز دست يافت؟ نکنه انحراف هم جزیی از راه باشه -برای فهم درست؛ برای بلوغ- ؟! |
| آرشیو موضوعی |
|
خود شناسی جامعه شناسی طبیعت خاطره شعر داستان |
|
RSS
|
مو سیقی( Arvo part )