يك عــــــــمر، دويـــــــديم به دو پا، از پيِ صنّار
تا قـــــــــطع كنيم، پــــاي ديابت زدهي خـويش
+ نوشته شده در جمعه هشتم آذر ۱۳۸۷ ساعت 23:3 توسط
|
برای چی این وبلاگو راه انداحتم؟ چون خیال می کنم: A little knowledge is a dangerous thing و من نمیدونم چگونه باید وقتی حرکت میکنم خطرناک نباشم! شاید اینجا یه آینه شد برای یادآوری و دیدن... جایی برای تمرکز و یادآوری، برای فهم این که چطوری باید با دانش ناقص و بدون یقین راه رفت، آسيب نديد و نرسوند، و سقوط نکرد... آیا چنین چیزی ممکنه؟ چطور میشه با تکیه بر عدم قطعیت حرکت کرد و منحرف نشد، و به يه زندگي مسالمتآميز دست يافت؟ نکنه انحراف هم جزیی از راه باشه -برای فهم درست؛ برای بلوغ- ؟!